Pada tahun 2015, bahan buih komposit matriks logam telah dibangunkan bersama oleh penyelidik dari DST dan Institut Teknologi Universiti New York.

Ia mempunyai ketumpatan hanya 0.92 g/m3 dan boleh terapung di atas air. Anehnya, bahan ini mempunyai kekuatan yang memuaskan sambil mencapai berat ringan, dan cangkerang sfera tunggalnya boleh menahan tekanan 25,000 paun setiap inci persegi sebelum pecah. Berbanding dengan buih logam tradisional, kelebihan buih komposit berasaskan logam ialah ketumpatan boleh disesuaikan dalam julat tertentu, dan saiz dan bentuk lubang juga boleh dikawal.

Keliangan Buih Logam

Keliangan merujuk kepada nisbah isipadu semua liang dalam badan berliang kepada jumlah isipadu badan berliang, ia adalah ukuran tetap ruang lompang badan berliang. Keliangan logam buih biasanya mencapai lebih daripada 90%, dan ia adalah logam berliang dengan kekuatan dan ketegaran tertentu. Logam jenis ini mempunyai keliangan yang tinggi, dan diameter liang boleh mencapai tahap milimeter.

Ketumpatan buih logam menjadikan bahan buih logam mempunyai aplikasi khas. Sebagai contoh, Bahan busa logam yang digunakan dalam bidang pembuatan kereta, ia boleh mengurangkan berat kenderaan, meningkatkan kecekapan bahan api, dan memaksimumkan perlindungan penumpang sekiranya berlaku kemalangan dengan bantuan keupayaan penyerapan tenaga yang baik.

Dalam pengeluaran sebenar, didapati banyak bahagian kereta boleh dibuat daripada aluminium berbuih. Seperti penutup atas, penutup bawah, tempat duduk, bampar, rasuk membujur depan dan belakang, dsb. Contohnya, panel bumbung yang diperbuat daripada aluminium buih sandwic dari Syarikat Automobil Kaman dari Jerman mempunyai kekakuan kira-kira 7 kali lebih tinggi daripada komponen keluli, tetapi beratnya kira-kira 25% lebih ringan daripada komponen keluli.

Rujukan: Sejarah perkembangan busa logam

Pada tahun 1948, Sosnik mencadangkan penyediaan aloi aluminium busa logam dengan merkuri terwap, yang menandakan kali pertama manusia mempunyai konsep busa logam. Sementara itu, ia mematahkan teori tradisional lama bahawa logam hanya mempunyai struktur padat.

Pada tahun 1951, Elliott berjaya menghasilkan aluminium berbuih dengan kaedah berbuih cair.

Pada tahun 1983, makalah yang diterbitkan oleh GJDVIES menandakan permulaan rasmi penyelidikan mengenai sistem buih logam, dan penyelidikan buih logam bermula dengan tempoh aktif.

Pada tahun 1988, 《Porous Solids-structure & Properties》 diterbitkan oleh LJ Gbson & MF Ashby masih merupakan karya penting dalam bidang penyelidikan bahan berliang.

Pada tahun 1991, Institut Penyelidikan Perindustrian Kyushu Jepun telah membangunkan proses perindustrian untuk pengeluaran industri aluminium berbuih.

Pada tahun 2000, Ashby dan pasukannya mula-mula merumuskan secara sistematik kaedah penyediaan, prestasi dan arah penggunaan busa logam.

Sejak tahun 2000, teknologi penyediaan zarah halus secara beransur-ansur matang, dan bidang penyelidikan busa logam juga telah mula berkembang pesat.